شبهاي جمعه فاطمه با چشمِ گريان

شبهاي جمعه فاطمه با چشمِ گريان - آيد كنارِ مرقدِ شاهِ شهيدان

شبهايِ جمعه فاطمه با آه و زاري - آيد سرِ قبرِ حسين با اشكِ جاري

شبهايِ جمعه فاطمه زهرايِ اطهر - بهرِ حسينش ميزند بر سينه وسر

شبهايِ جمعه فاطمه در شورو شين است - اشك از دو چشمانش روان بهرِ حسين است

شبهايِ جمعه فاطمه ناموسِ داور - آيد زجنّت همرهِ حوّا و هاجر

با مريم و با آسيه با خيلِ حوران - آيد سرِ قبرِ حسين شاهِ شهيدان

درخيمه گاهِ كربلا با ناله و آه - ريزد براي آن شهيدان اشكِ جانكاه

بهرِ حسين از ديده ها گوهر فشاند - بهرِ حسين از سوزِ دل نوحه بخواند

آيد به تلِّ زينبيّه آن حزينه - نالد برايِ زينبش آن بي قرينه

افتد نگاهش زان بلندي سويِ ميدان - بيند فتاده بي سر آن شاهِ شهيدان

بيند كه زينب ميزند بر سينه وسر - راسِ حسين بر دامنِ شمرِ ستمگر

ريزد ميانِ قتلگه اشك از دو چشمان - باشد بلند ازآن حزينه آه و افغان

چون ني نمايد ناله ها آن تيره معجر - بهرِ حسينش ميزند بر سينه وسر

بهرِ حسين و اكبرش اشكش روان است - بهرِ ابا الفضلِ رشيد اندرفغان است

ازبهرِ اصغرذكرِ لالائي بخواند - ازبهرِ قاسم نوحه و زاري نمايد

محشر كند زهرا زمينِ كربلا را - درگريه وا دارد همه ارض و سما را

گويد سرِ قبرِ حسين با چشمِ گريان - بنگر به حالِ مادرِ افكار و نالان

گويد حسينِ من الا اي نورِ باري - گشتي شهيدِ راهِ حق با جان نثاري

راست جدا شد تشنه و آبت ندادند - آبي به آن اطفال و احبابت ندادند

لب تشنه راسِ انورت از تن بريدند - اين كوفيان و شاميان بس كه پليدند

اي باقري از گريه يِ زهرايِ اطهر - گردد زمينِ كربلا چون روزِ محشر