اَلا اَی رهبرِ این مُلک و مِلّت

اَلا اَی رهبرِ این مُلک و مِلّت - تو بودی دائمًا فکرِ شهادت

تو بهرِ رفتنت آماده بودی - وَ آخر شد نصیبت این سعادت

صدوسی روزه اَز دیدارِ مردم - گذشته است و نمی آید صدایت

صدوسی روزه که در آخرین بار - شنیدیم آخرینِ گفته هایت

صدوسی روزه بویِ گل نیومد - صدایِ او چنان بلبل نیومد

برین در آن حسینیّه ببینید - که دیگر باغبانِ گل نیومد

خیابانِ «کشور دوست» آخرین بار - همه در شوقِ دیدارِ تو بودند

ولی ای یوسفِ زیبایِ ملّت - تو را گرگان، زِ بینِ ما ربودند

تو اَی آقایِ کشور دوست، آخر - فدا گشتی به راهِ دین و ملّت

تو آخر آرزویِ خود رسیدی - نهایت آرزویت بُد شهادت

تو پیشاپیش یک دستت بدادی - به راهِ انقلاب و دین و قرآن

شدی جانبازِ راه حق تعالی - بدستانِ یکی مزدورِ شیطان

نمازِ جمعه شد چون کربلایت - که خونت ریختند آن دشمنانت

شده شاد آمریکا از آن ترورها - ولی، رنجور جمعِ دوستانت

ولی با آن تنِ مجروح و خسته - شدی در خطبه ها چون شیرِ غرّان

نه ترسی، نه هراسی، زان ترورها - نمودی حمله بر اتباعِ شیطان

ترامپ و صهیونیست و دشمنانت - به روز و شب بُدند در فکرِ جانت

در آخِر سَر تو را با بمب و موشک - جدا کردند از ما دوستانت

تو را با آن عروس و طفلکِ زار - وَ داماد، همسر و یارانِ سردار

گرفتند عاقبت زین مُلک و مِلّت - به بمبِ آن یهودیهایِ مکّار

سپس چون اِبنِ سعدوشمروخولی - زِ بعدِ قتلِ تو شادی نمودند

ولی، مستضعفینِ کُلِّ دنیا - برایِ تو عزاداری نمودند

علی جانم علی جانم علی جانم - شُدی آخر شهید، سیِّد علی جان

به بمبِ آمریکايی، صهیونیستی - شهیدِ راه حق, اسلام و ایران

کنون ای "باقری" ایران، عزادار - شده از بهرِ آن سردار و سالار

برایِ رهبرِ این مُلک و مِلَّت - شده مِلَّت همه در غم گرفتار

سروده شده تیر ۱۴۰۵